- سلام پدر!
- سلام پسرم، برای اعتراف آمده‌ای؟
- نه پدر برای مشورت آمده ام.
- خوووب، بگو، بگو سریع که وقت تنگ است.
- پدر من می‌خواهم به مردم خدمت کنم.
- هوم! خدمت؟ چرا می‌خواهی خدمت کنی؟
- در این کار آرامش می‌یابم، کفاره‌ی گناهان‌ام است.
- چه کاره‌ای؟
- طلبه‌ی مدرسه‌ی یسوعیان ام.
- خوش آمدی کشیش! خوب چه می‌توانم برای تو بکنم؟
- به من بگو از چه راه به مردم خدمت کنم؟
- مال و منالی داری؟
- نه، فقط عشریه‌ی کلیسا.
- هووم، حرفه‌ای بلدی؟
- اِاِاِاِ... می‌توانم به مردم الاهیات درس بدهم و بر خلاف کشیشان دیگر از آن‌ها مزد نگیرم. خوب است پدر؟
- چی؟ الاهیات؟ تو هم‌صنف خودم هستی و می‌توانم در خفا این راز را با تو بگویم، آن‌را با دیگری مطرح نکن. الاهیات به چه درد مردم می‌خورد؟ آنان که مومن اند که مومن اند و آنان که نیستند با الهیات بی مزد و منت تو جز بر کینه‌شان افزوده نمی‌شود. نه، خدمت دیگری بجوی.
- چیزی به ذهن‌ام نمی‌رسد.
- چیزی به ذهن‌ام می‌رسد، مرد عمل هستی؟
- برای همین این‌جای‌‌ام.
- به محله‌ی سرخ برو...
- ... محله‌ی سرخ؟ خدا به دور! همان محله‌یِ....
- ...آری. در احوال تن‌فروشان نظر کن. یکی را که پسندیدی...
- ... پدر! چه می‌شنوم؟
- گوش کن... بگذار سخن‌ام تمام شود، یکی را که پسندیدی به زنی بگیر، آری، عقدش کن، از این راه، هم به کسی سر پناهی داده‌ای و هم، از جماعت تن‌فروشان یکی کاسته‌ای. باید اعتراف کنم من روزگاری با برخی از آن‌ها مراوده داشته‌ام، اغراق نمی‌کنم اگر بگویم که برخی از آنان قدیسه اند من در میان آن‌ها کسانی به طهارت مادر ترزا یافته‌ام. اوه...، مسیح از سر تقصیرات من و آنان بگذرد.
- خدای من... پدر! اما شرع مقدس را چه کنم؟ چگونه کشیشی می‌تواند ازدواج کند؟
- مگر انجیل نخوانده‌ای؟ سخن مسیح به صدوقیان را به یاد داشته باش، کلید به تو می‌دهد: یوم السبت برای آدمیان است یا آدمیان برای یوم السبت؟
- کشیشی را چه کنم؟ چیزی شرم‌آورتر از کشیشی هست که همسر اختیار کرده باشد آن هم همسری سبک‌پا و همه‌جایی؟
- تنها نوح بود که به دریا رفت و خیس نشد.
- پدر این خود شما هستید که چنین توصیه‌های عجیب و غریب و خلاف شرعی می‌کنید؟ اگر اجازه فرمایید پرده را کنار بزنم تا مطمئن شوم که خود شما هستید. من شخصا از این‌که شناخته شوم باکی ندارم.
- اِاِاِ... نه پسرم اِاِ نه، این کار، رسم مراسم اعتراف نیست.
- اما من اکنون پرده را کنار می‌زنم.... چی؟ تو این‌جا چه می‌کنی؟ درست شناختم‌ات؟... آری همان بلیت فروش محله‌ی سرخ!
- درست است، من نیز تو را شناختم. همان بار اولی که بلیت خریدی از حرکات و سکنات‌ات فهمیدم که از آن جوجه کشیش‌هایی هستی که با لباس مبدّل، ناشیانه و مخفیانه سری به محله‌ی سرخ می‌زنند.
- چه کسی تو را به این جایگاه مقدس راه داده است؟ پدر کجاست؟
- برای اعتراف آمده بودم که پدر برای قضای حاجت لحظه‌ای بیرون رفت تو را دیدم که از دور می‌آیی، گفتم پدری را هم آزمایش کنم.
- تو به چه حقی چنین کاری کردی؟
- به همان حقی که شما کشیشان، حکم به سنگسار تن‌فروشان می‌دهید اما ندیدم حتی  باری با صدقات کلیسا کسی از آنان را تامین کنید تا تن نفروشد. 
- راست گفتی که در میان آنان قدیسه یافت می‌شود؟
- آری! کسی که هیچ‌گاه دروغ نگوید، حتی به خود، قدیس است، هر چند تن‌فروش باشد.

[الهام گرفته از داستانی منقول از شیخ ما محمود امجد (تن‌اش به ناز طبیبان مبتلا مباد): آقای بهاءالدینی سال‌ها قبل به یکی از فضلای قم گفته بود: اگر می‌خواهی بروی قم مرجع شوی، مردم بیایند دست‌ات را ببوسند و وجوهات بدهند، بروی تهران، شهر نو، بلیت بفروشی بهتر است]